01-877 Warszawa
ul. Broniewskiego 101 m.158
tel. (022) 212 84 96
fax: (022) 212 84 97
tel. kom. 507 119 935
kontakt@elegancki.com

Pracujemy od pon. do pt.
od 8.00 do 20.00

Sprzedajemy również poprzez serwis ALLEGRO,
nasz nick ELEGANCKI_PL

Krawat - historia

Dawno, dawno temu...
Ewolucja dotyczy nie tylko człowieka, ale również i krawata, który obecnie ozdabia nasz ubiór. Krawat w linii prostej wywodzi się od chusty, jaką nosili chińscy żołnierze za czasów pierwszego cesarza Qin Shih-huang-di (żył w latach 260-210 p.n.e.). Świat dowiedział się o tym dopiero w 1974r, kiedy to troje wieśniaków, przypadkowo podczas kopania studni odnalazło jedną z ośmiu tysięcy figur z wypalonej gliny - figur żołnierzy. Wykonana w naturalnej wielkości armia (nazwana Terakotową Armią), według wierzenia miała pomóc w uzyskaniu władzy przez cesarza w życiu pozagrobowym.

Starożytność
Przez wiele lat sądzono, że pierwszymi, którzy nosili chusty byli rzymscy żołnierze. Wizerunek dwuipółtysięcznej armii został uwieczniony na kolumnie Trajana, której powstanie datuje się na 113 rok n.e. Chusta wówczas pełniła przede wszystkim funkcję ochronną - przed wiatrem, zimnem i zawiązywali ją głównie żołnierze. Zwyczaj ten nie przyjął się jednak do powszechnego noszenia przez Rzymian, ponieważ uważali oni to za oznakę zniewieścienia lub słabego zdrowia. Skłonni byli jedynie do okrywania swego gardła, co najwyżej dłonią lub togą. Ten brak zainteresowania chustami czy też jakimikolwiek szalami wiązanymi wokół szyi trwał aż do szesnastego wieku.

Wątek angielski
W Anglii za czasów panowania Henryka VIII nastała moda na tasiemkę zawiązaną wokół kołnierzyka. Stopniowo tasiemka wyparta została przez mały skromny żabot, a ten z kolei przez białą dostojną krezę. Ale zmiana tego trendu w modzie została zatrzymana dosyć drastycznie - ścięciem głowy prekursora tego elementu stroju - Karola I na skutek przegranej wojny domowej w 1649 roku.

Krawaty Chorwatów
W tym czasie w Europie trwa wojna trzydziestoletnia (1618-1648), podczas której historia krawata zatacza koło: walczą w niej chorwaccy żołnierze noszący chusty. Od nich nauczyli się je nosić również ich towarzysze broni - Francuzi. Uważa się powszechnie, że właśnie z tego okresu wywodzą się współczesne krawaty, które wówczas przybierały trochę dziwną dla nas dziś postać prostych pasów z koronki, muślinu lub batystu zakończonych tasiemką i owijanych wokół szyi, przy czym ich końce zwisały swobodnie. Były one więc bardziej frywolne niż dzisiejsze. Wówczas też zaczęły spełniać bardziej funkcję ozdobną, a mniej ochronną. Po zakończonej wojnie moda przejęta od francuskich żołnierzy trafiła na dwory francuskie, potem angielskie, by już pod koniec XVII stać się nieodzownym elementem eleganckich Europejczyków i Amerykanów. Jej powszechność tłumaczono po trosze ochłodzeniem się klimatu. Tak więc, od najwcześniejszych czasów, aż do połowy siedemnastego wieku próbowano wiązać coś wokół szyi, a to dla zdrowotności, a to dla nowej mody.

W stonę krawata
Stopniowo chciano uprościć życie mężczyznom i chusty wiązane wokół szyi zaczęto zstępować fularem, którego nie trzeba było wiązać - wystarczyło zapiąć go na karku. Początkowo wykonywany był z białego muślinu, który potem zaczęto przyozdabiać dodatkowo. Ale jego coraz zmyślniejsze formy i dziwaczne ozdoby sprawiły, że fular ozdobiony nawet deszczułką (sic!) stał się niewygodny, twardy i uciążliwy. Toteż powrócono do jego pierwotnego prostego wyglądu, zaczęto wiązać z przodu wykończając kokardką i zarzucono kolor biały na rzecz czarnego - trend ten utrzymał się przez długie lata. Ale ta prostota i skromność nie wszystkim się podobały, a już szczególnie młodym ludziom - wkrótce zaczęli oni nosić się bardzo bogato a i krawat zaczął przybierać nową bogatszą formę: ogromne kokardy-muszki wiązane wokół szyi trudno było nie zauważyć. Jeszcze dalej poszli dżentelmeni angielscy - ich strój także przeszedł z jakości w ilość - ogromne krawaty w postaci wielkich płacht materiału wiązano wokół szyi nawet kilka razy, a do tego nie zabrakło jeszcze oczywiście muszki. Trend ten był już tak przesadzony, że o jakimkolwiek obrocie głowy nie mogło być mowy toteż panowie musieli cały czas patrzeć prosto przed siebie. Chęć uproszczenia i wygody spowodowała, że te ogromne płachty zamieniono na mniejsze chusty, które składano w wąski pas i wiązano w zwykły węzeł lub na kształt muszki. Również zaczęto stosować skromniejsze materiały, bez ozdób, koronek itp. Elegancję kształtował sposób noszenia, wiązania a nie nadmiar przepychu. W stronę prostoty i schludności i elegancji poszli następcy prekursora dandyzmu Georga Bryana Brummela, który postawił na biały, zawsze wykrochmalony skromny krawat, który miał się stać jego wizytówką. I odtąd to krawat stał się tą wizytówką dla każdego mężczyzny - ten trend w męskiej modzie utrzymał się aż do dziś. Cokolwiek by nie powiedzieć to właśnie krawat jest największą ozdobą męskiego ubioru. Może być urozmaicony sposobem wiązania, rodzajem materiału czy też wzorem. I to właśnie sposoby wiązania stały się zmorą dla wielu mężczyzn stąd wzięła się duża popularność literatury je opisującej. Już w starożytności pojawiły się rysunki pokazujące jak wiązać noszone wówczas chusty. Potem wiek osiemnasty, dziewiętnasty również obfituje w tego rodzaju poradniki, które wskazywały po kilkadziesiąt sposobów na ładny węzeł, w jaki można wiązać krawaty.

Czasy współczesne
Na początku XX wieku pojawiło się zagrożenie dla tradycji w postaci krawatów wiązanych fabrycznie! Na szczęście prawdziwy elegant nigdy sobie na coś takiego nie pozwoli - noszenie takiego krawata uważane jest za poważne wykroczenie towarzyskie! Stąd znikoma popularność tego rodzaju krawatów. Ale wiązanie krawatów we własnym zakresie wcale nie było łatwe - często źle zawiązany krawat się rozwiązywał lub węzeł obniżał się na wysokość brzucha najczęściej z winy złej technologii jego wykonania. Zapobiec temu miały wszelkiego rodzaju spinki i szpilki do krawatów - tu również chętnie podawano panom rady jak dobierać kolorystycznie szpilkę do koloru czy wzoru krawata. Ta zła technologia produkcji polegała na cięciu materiału wzdłuż włókien. Pewien nowojorczyk Jesse Langsdorf w 1926 roku dokonał nowatorskiej rzeczy w tej materii i zaczął szyć krawaty z materiału ciętego ukośnie, a nie wzdłuż włókien, do tego z trzech kawałków, co pozwoliło ujarzmić jego niesforność. Dzięki temu krawaty łatwo się wiązały, dobre układały i nie rozwiązywały. I tak narodził się krawat współczesny